Ένα ταξίδι στο κέντρο της πόλης

Γράφει η entropia

Είναι βράδυ Κυριακής και βρισκόμαστε σ'ένα σκοτεινό στενό δρόμο του κέντρου της Θεσσαλονίκης. Εντοπίζουμε το ελάχιστα φωτισμένο θέατρο με τη μικρή πόρτα και κατεβαίνοντας τη σκάλα προς το υπόγειο, μια γνώριμη αλλά ξεχασμένη μυρωδιά μας τυλίγει. Μυρίζει παλιό ξύλο ή αλλιώς, όπως θα έλεγε κάποιος θεατρόφιλος, "μυρίζει σανίδι".
Πόση ώρα μπορεί να σου κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον ένας ηθοποιός μόνος στη σκηνή χωρίς την παραμικρή βοήθεια σκηνικών ή εφέ, όταν μάλιστα χρησιμοποιεί μια γλώσσα τόσο "δύστροπη" όσο αυτή του Βιζυηνού; Μία ώρα και δέκα λεπτά τουλάχιστον. Καθ'όλη τη διάρκεια της παράστασης δεν ακούστηκε ούτε λέξη από το ακροατήριο, ένιωθες ότι είχαν μείνει όλοι ακίνητοι, σα μαγεμένοι από αυτό που γινόταν μπροστά τους. Ακόμη και μετά το τέλος της παράστασης ακολούθησε μικρή σιωπή πριν ξεσπάσει το ενθουσιώδες χειροκρότημα.
Σιωπή, γιατί δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν το ταλέντο του νεαρού ηθοποιού Γιώργου Νικόπουλου και τη σκηνοθετική αρτιότητα του Δήμου Αβδελιώδη. Ο ηθοποιός, παρ'ότι ερμηνεύει σε μια γλώσσα που ο ίδιος δεν έχει γνωρίσει, δεν κάνει το παραμικρό λάθος και ο λόγος του ρέει με τέτοια άνεση που θα νόμιζε κανείς ότι αυτά που περιγράφει τα έχει βιώσει στην πραγματικότητα. Φωνάζει, τραγουδάει, σωπαίνει, όλα με την ίδια ένταση και πάθος.
Και για όσους φοβούνται τη δύσκολη γλώσσα του συγγραφέα και το "βάρος" της παράστασης, η ευχάριστη έκπληξη είναι ότι κυλάει αβίαστα σαν τη διήγηση ενός παραμυθιού, με πολλή δόση χιούμορ και φαντασίας.
Η συνέχεια.. επί σκηνής.

«ΤΟ ΜΟΝΟΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΤΑΞΕΙΔΙΟΝ» στο Θέατρο Όρα.

Υ.Γ. Οι παραστάσεις, λόγω μεγάλης ανταπόκρισης του κοινού, πήραν παράταση μέχρι τέλος Δεκεμβρίου. Κάντε κράτηση στα τηλ. 2310-232799,6986803477.
Είσοδος για ανέργους: 5 ευρώ

Θέατρο: Το σχολείο του λαού;

Γράφει η entropia

Τα φώτα χαμηλώνουν...η παράσταση αρχίζει. Οι προσδοκίες άνω του μετρίου δεδομένης της εξάντλησης των εισιτηρίων τις περισσότερες ημέρες. Ξεκινάει με ένα μονόλογο της κεντρικής πρωταγωνίστριας που έχει ως βασικό στόχο να σε μεταφέρει στην Πόλη του χθες, στις μυρωδιές της πολίτικης κουζίνας, στη νοσταλγία της απώλειας κοντινών προσώπων. Επικρατεί απόλυτη σιωπή, το κοινό περιμένει με κομμένη την ανάσα να συγκινηθεί, να "μεταφερθεί", να φτάσει στην περίφημη "λύτρωση" που οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι μόνο το θέατρο μπορεί να πετύχει.
Δυστυχώς, τίποτα από όλα αυτά δε συμβαίνει. Οι ερμηνείες επιφανειακές, αποδυναμωμένες, απογοητευτικές. Επιστρατεύεται η κλασική τεχνική της φαρσοκωμωδίας "φωνάζουμε δυνατά τα αστεία μας" λες και απευθύνονται σε κοινό με κώφωση. Κεντρικό θέμα; Ο παστουρμάς, τα μπαρμπούνια και τα καλά αμπελόφυλλα (για ντολμάδες εννοείται). Οι σκηνές που εναλλάσσονται πολύ γρήγορα, όπως σε κάθε εύπεπτο θέαμα που σέβεται τον εαυτό του, περιλαμβάνουν φαϊ, χορό και επισκέψεις στο νεκροταφείο (για να μη λείψει και το απαραίτητο δάκρυ, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση ούτε με σφαίρες δεν κυλάει).
Κατανοούμε ότι στη δύσκολη περίοδο που διανύουμε, οι πόροι για τον πολιτισμό είναι περιορισμένοι. Κατανοούμε επίσης ότι σε αυτές τις δύσκολες εποχές κύριο ζητούμενο είναι να φέρει μια παράσταση εισπράξεις. Αλλά γιατί αυτό πρέπει να ισοδυναμεί με "εκπτώσεις" στην ποιότητα; Είναι γνωστό ότι πολύς κόσμος, ειδικά σε περιόδους όπως τώρα που πιέζεται οικονομικά, θεωρεί ότι το θέατρο και ο κινηματογράφος δεν πρέπει να κουράζουν το μυαλό με δύσκολα νοήματα, αντιθέτως πρέπει να προσφέρουν γέλιο και αναψυχή, διέξοδο από τα προβλήματα της καθημερινότητας. Όμως αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει όλα τα θεάματα να γίνουν λαϊκίστικα, εύπεπτα και χωρίς ουσία. Από το θέατρο περιμένουμε κάτι καλύτερο, κάτι παραπάνω από τα ελληνικά σίριαλ της τηλεόρασης. Ή τουλάχιστον με αυτήν την εντύπωση έχω μείνει εγώ. Τρανή απόδειξη ότι μια παράσταση μπορεί να έχει απήχηση στη μεγάλη μάζα χωρίς να στερείται ποιότητας και ερμηνειών, αποτελούν κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις όπως οι παραστάσεις "Το γάλα", "Σλουθ" και "Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου".
Το θέατρο αντικατοπτρίζει την παιδεία μας και με τον ίδιο τρόπο που διεκδικούμε ποιοτικότερη εκπαίδευση στα σχολεία, θα έπρεπε να απαιτούμε και υψηλότερη ποιότητα στο θέατρο.