Ένα λεπτό αργότερα τιναζόμαστε και οι δύο στο άκουσμα ήχου από μηχανάκι και τρέχουμε προς τη μικρή...
Αργά-αργά κατεβαίνει την Αριστοτέλους μια μηχανή μεσαίου κυβισμού, ο τύπος ξυρισμένο κεφάλι, φέρει κράνος στο δεξί του χέρι και μια ξανθιά συνεπιβάτη στο πίσω κάθισμα. Περνάει από δίπλα μας χαλαρά...
- Τι ναι το μπαμπά;
- Μηχανάκι παιδί μου, ότι περνάει εμείς κάνουμε στην άκρη...
Καθόμαστε...
Σε ενά-μισι λεπτό ξανά-τιναζόμαστε σαν ελατήρια. Δεύτερο μηχανάκι, μικρού κυβισμού αυτή τη φορά αλλά πιο θορυβώδες, νεαρός οδηγός, φοράει κράνος, περνάει βιαστικά...

- Τι ναι το μπαμπά;
- Μηχανάκι παιδί μου, ότι περνάει εμείς κάνουμε στην άκρη...
Καθόμαστε...
Σε δύο λεπτά ξανά...
Αποφάσισα να τους μετρήσω. Σε διάστημα 20 λεπτών (τόσο έκανε η μικρή να φάει την κρέπα) πέρασαν από μπροστά μας, από τον πεζόδρομο της Αριστοτέλους, 12 μηχανάκια (9 κατέβηκαν και 3 ανέβηκαν).
Χωρίς άλλα σχόλια...
Κουρασμένοι από την όλη φάση αποφασίσαμε να κατηφορίσουμε προς την πλατεία.
Φτάνουμε στην πλατεία και αντιλαμβανόμαστε μια αλλαγή προς το θετικό, τα πεζοδρόμια κάτω από τις καμάρες είναι ελεύθερα από τραπεζοκαθίσματα (μπράβο στον κυρ-Γιάννη και την παρέα του, το παν / το καναν). Περπατάμε χαμογελαστοί (το χαμόγελο είναι σχεδόν "θριάμβου") προς την θάλασσα, περνώντας άνετα με το παιδικό καροτσάκι από εκεί που άλλοτε χρειάζονταν να κάνουμε επιδέξιες μανούβρες.Φτάνουμε στη Νίκης. Έχει πάει 20:55, είναι ώρα να γυρνάμε σπίτι σιγά-σιγά. Μεταβολή και ξεκινάμε να πάρουμε λεωφορείο από Εγνατία. Υπό κανονικές συνθήκες θα ανεβαίναμε μέσα από την πλατεία, αλλά τα άδεια πεζοδρόμια κάτω από τις καμάρες μας τραβάνε σαν μαγνήτες. Τόσο καιρό τα είχαμε στερηθεί, ας τα χαρούμε τώρα...
Είναι 21:05. Ανηφορίζουμε αργά-αργά χαμογελαστοί (το ίδιο χαμόγελου θριάμβου) ενώ πίσω μας σβέλτοι σερβιτόροι ενός μπαρ μεταφέρουν από το πουθενά φορητά μπαράκια και σκαμπό και τα τοποθετούν σε δύο σειρές, στο μέχρι πριν από λίγο άδειο πεζοδρόμιο κάτω από τις καμάρες. Στην συνέχεια θα ακολουθήσουν και τα άλλα...
Αλήθεια τι ώρα σχολάει η δημοτική αστυνομία; Μήπως στις 21:00;
